Rozdział I - Zasadzka.

"(...)Gdyby ktoś mnie zapytał, "Czego nienawidzisz w byciu Harrym Potterem?", odpowiedziałbym "Wielu rzeczy". Oczywiście, nie ma powodu by ktoś zadawał mi takie pytanie. Każdy uważa, że bycie mną to same plusy. Zapominają, że mam przez to martwych rodziców. W końcu kto by się czymś tak błahym przejmował? Ratowanie świata, wywiady, pieniądze i sława - to jedyne aspekty mojego życia, jakie widzą ludzie. Chociaż, to chyba zbytnie uogólnienie. Są tacy, co wiedzą co oznacza bycie "mną". Dumbledore, Ron, Hermiona, Weasleyowie, Syriusz, Remus i niektórzy z Zakonu Feniksa, to osoby na jakie pod tym względem mogę polegać. Nie widzą we mnie bohatera, tylko normalnego chłopaka na jakiego zwaliła się cała banda Śmierciożerców z Voldemortem na czele." 
Ron parsknął śmiechem gdy zobaczył, że prowadzę pamiętnik. Schowałem go szybko do torby i spojrzałem na niego gniewnie. 
- O co Ci chodzi, Ron? - Rzuciłem rozdrażniony. 
- No wiesz, to chamskie z twojej strony mieć przede mną jakieś tajemnice! - Odpowiedział, udając oburzenie. - Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi?! Poza tym, czy prowadzenie pamiętnika, nie jest nie męskie? 
Moja mina coraz bardziej tężała, lecz Ron wydawał się w ogóle nie rozumieć, że właśnie grozi mu okrutna śmierć z mojej ręki. 
- A właśnie! Rozśmieszyło mnie jedno zdanie, jakie zdążyłem przeczytać. - Uśmiechnął się łobuzersko. - "Na normalnego chłopaka, rzuciła się cała banda Voldemorta". 
- Wcale tego tak, nie napisałem. - Wtrącił się Harry. 
- A czy to ważne! Chodzi o to, że... wyobraź sobie! Ty, samotnie na pustyni. Widzisz, że na horyzoncie jest Voldemort z wywieszonym ozorem, jadący w twoją stronę na wielbłądzie. A ty widząc go zaczynasz uciekać. Nie masz sił, a on bach! Zatrzymuje się przy tobie i zjada Cię by wypić twoją krew. To doskonały sposób na zemstę i zaspokojenie pragnienia. Tylko musiałby Cię zaciągnąć na pustynie. 
- Oh tak, Ronaldzie. - Podkreślił słowo "Ronald" tak jak lubiła to robić Hermiona, gdy była na niego zła. - Napisz do Voldemorta jako "RudyRon" na email'a i mu podpowiedz sposób zemsty na mnie!
 - A co to takiego "e-mail"? - Chłopak podrapał się po głowie.emu.
- Nie chcę odrabiać lekcji. - Zaczął marudzić. - Harry mnie nie kocha, ty mnie nie... lubisz. Co ja mam zrobić?
- Zacznij się kształcić. - Oznajmiła zgryźliwie, patrząc przy tym na oboje nieprzychylnie. - Jak chcesz wyjść, Harry, to proszę. Nie wracaj za późno i zajmij się naszym rudzielcem, najszybciej jak to możliwe.
- Dobrze, mamusiu. - Odpowiedział prowokacyjnie i puścił do niej oko. Wyraz jej twarzy złagodniał.
Wyszedłem, nie czekając już na kolejne uwagi Rona. Zdałem sobie sprawę, że wychodzenie poza dormitorium nie miało większego sensu, ale nie chciałem wracać. Zza oknami widać było pierwsze ślady, niknącego dnia. Westchnąłem ciężko, to mój szósty rok nauki w Hogwarci
Przez chwilę chciałem mu nawet wytłumaczyć, lecz ostatecznie machnąłem na to ręką. Nie miałem ochoty się z nim użerać. Znając Rona wiele lat wiedziałem, że kłótnie z nim doprowadzają jedynie do większych kłótni i niby jego wygranej. Odsunąłem się od stolika i wstałem z krzesła. 
Pokój wspólny wygląda bardzo przytulnie. Zawsze gdy do niego wracam po ciężkich zajęciach jak dla przykładu eliksiry, po których niemożliwe jest niezgrzytanie zębami, ciepło i gwar powodują, że mimowolnie się uśmiecham. Znacznie lepiej czuję się w Hogwarcie, niż kiedykolwiek u ciotki Petunii. Jestem za to błogosławieństwo niezwykle wdzięczny. Nie każdy ma szansę urodzić się czarodziejem. Przestałem zwracać na Rona uwagę i nie dało się ukryć, że nie był zbytnio tym faktem zadowolony. Hermiona spojrzała na niego z niewielkim zainteresowaniem dając jasno do zrozumienia, aby się zamknął. Wyrwano ją z czytania książki i nie na rękę jej było, że drzemy się, to znaczy "dyskutujemy", przy jej wrażliwymi na dźwięk uszami.
- Wychodzę. - Poinformowałem ich. 
- Hę? A gdzie ty się chcesz wybierać o tej godzinie? A co jak ktoś Cię zgwałci? 18 to idealna godzina dla zboczeńców. - Ron naśladował pouczający ton Hermiony, który mimowolnie sprawił, że chciałem się śmiać.

 - Ron, jesteś dziś nie do wytrzymania! - Zdenerwowała się dziewczyna, a na jej policzkach pojawiły się rumieńce. Zastanawiałem się czy to ze zdenerwowania, czy jak to by ujęła Ginny "kobiecych spraw". -
Usiądź spokojnie i nie przeszkadzaj nikomu. Mógłbyś dla odmiany odrobić lekcje, sam
e. Wszyscy szóstoklasiści cieszyli się ze swobody jaką im to dawało, a ja zamiast tego myślałem jedynie o tym jak denerwuję mnie otaczający dookoła świat. Wszystko jest takie mdłe, drażniące i puste. Ciągła walka z Voldemortem, Dumbledore naciskający na to bym przeszedł specjalny trening. Miałem tego szczerze dość, chętnie bym się z kimś zamienił. Inne życie, to by dopiero było coś.
- Oh, kogo my tu mamy? Nasz kochany, zbawca świata! Mam się zrzygać zanim uklęknę do twoich stóp, czy potem?
Nie było wątpliwości, czyj był ten głos. Draco Malfoy patrzył na mnie z typową dla siebie wyższością, spowodowaną jedynie dużą ilością pieniędzy swojego ojca. Odpychała mnie jego arogancja i pewność siebie. Często powstrzymuję się od spełnienia swoich snów, czyli uderzenia go prosto w twarz. Nie podobało mi się jednak, że wyglądał dzisiaj jak wyjątkowo zadowolony kot, co wbił pazury w swojego pana.
- Czego chcesz, Malfoy?
- Ja, niczego. Tylko moi koledzy, mają do Ciebie sprawę.
Nim zdążyłem się obejrzeć zza rogu, wybiegł Blaise Zabini i złapał w mocnym uścisku tak bym nie mógł się ruszyć. Z daleka dudniły kroki Crabbe'a i Goyla, którzy zdyszani zatrzymali się tak by wiedzieć Malfoy'a. Byli daleko od miejsca akcji.
- Co wy, do cholery, robicie? - Krzyknąłem i próbowałem się wyrwać, ale ślizgon był nie ugięty.
- Nic, mamy tylko sprawę. - Malfoy uśmiechnął się szyderczo.

***
Nie wiem gdzie jestem. Genialnie, nie mam pojęcia. Jestem linami przywiązany do krzesła, moja różdżka jest poza zasięgiem ręki, mam przepaskę na oczach, zamknięto mnie w pokoju bez zapalonych świec. Jedyne co czuję, że na podłodze jest dywan. Po prostu wspaniale! Wierciłem się się niespokojnie, aż w końcu upadłem wraz z krzesłem na podłoże. Miałem szczęście bo kilka milimetrów w lewo, znajdowało się czyjeś łóżko. Wizja czyjegoś łóżka, odrobinę mnie zaniepokoiła. Czyżby ślizgoni zaprowadzili mnie do sypialni, np. Malfoya?! Obrzydziłem się na samą myśl.
Usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi, męskie głosy i jeden damski.
- Nie! Nie, nie wejdziesz teraz! To moja robota!
- Ależ, Drakusiu, proszę... Jestem pewna, że mogłabym być wielką pomocą.
- Nie, to nie. - Powiedział głosem, ucinającym dyskusję.
Dziewczyna jęknęła i urażona trzasnęła drzwiami.
- Dobra, możemy mu rozwiązać przepaskę. - Powiedział Na-Pewno-Nie-Malfoy.
Poczułem czyjeś palce, dotykające moje włosy i wzdrygnąłem się. Nic nie mówiłem, bo zdejmowanie przez nich przepaski uważałem, za dobry ruch. Gdy w końcu zacząłem coś widzieć, światła zostały zapalone. Draco Malfoy stał na przeciw mnie, rozpoznałem go po butach.
- Widać, że nasz Zbawiciel Czarodziejskiego Świata próbował się wydostać z klatki. Biedaczek się przewrócił.
W pokoju rozbrzmiał rechot.
- Zamknij się, Malfoy. Co wam do cholery dało, że mnie tutaj przenieśliście?
- Mamy tutaj znacznie więcej swobody do rozmowy, Potter. Minie parę godzin i będziesz mnie błagał po imieniu o litość.
Rozejrzałem się po pokoju, musiał należeć do jakiejś dziewczyny. Leżała na nim masa, wszelakiej maści sukienek, rurek i bluzek z dziwnymi dekoltami. Za nim stali Blaise, Crabbe i Goyle.
- Co chcecie ze mną zrobić? - Zapytałem mając nadzieję, że tym razem usłyszę odpowiedź.
- Odwołamy się do twojej prawdziwej natury. Relashio! - Wyciągnął różdżkę i rzucił zaklęcie.
Jak na zawołanie, po oswobodzeniu zacząłem biec, jednak na niewiele to się zdało. Nie spodziewałem się po Blaise'ie aż takiej zwinności i szybkiej reakcji. Tuż przy wyjściu znów zostałem ponownie schwytany. Malfoy stojąc obok nas, pchnął mnie na łóżko i usiadł na mnie, trzymając za nadgarstki.
- Im szybciej, zaczniesz współpracować tym szybciej Cię puścimy. - Powiedział nachylając się do mojego ucha i na końcu spontanicznie dmuchając.
Do mojego nosa dotarł zapach miętowej pasty, co doprowadziło mnie do chwilowej dezorientacji. Ponowiłem próby wyrwania i zacząłem krzyczeć, rozwścieczony. Zabini ściągał ze mnie buty, a następnie zaczął rozpinać rozporek.
- Przestań, do cholery. Nie pozwolę wam, mnie zgwałcić! - Krzyknął Harry.
- Kto by Cię chciał? Ha, ha. Może i chcesz poczuć raj na ziemi, ale nie ma tak dobrze. Nie dla psa kiełbasa. - Burknął Zabini, śmiejąc się gardłowo.
- Będzie dobrze. - Dodał Malfoy jakby miało mnie to uspokoić.
***
  - Cholera! Widzisz te niewygolone nogi?!
- Będziemy musieli się tym zająć. Z resztą on jest strasznie drobny, to będzie za luźne.
- Może weźmiemy od Astorii...?
- To mogłoby się udać. - Mruknął. - Podnieście go, Crabbe i Goyle. Muszę mieć do niego wygodny dostęp.
- Jesteś pewien, Draco, że dałeś mu odpowiednią ilość eliksiru nasennego?
- O to akurat, możesz być pewien. Zawsze dbam o swoje interesy.
- Mnie bardziej zastanawia jak ktoś taki mały i zagłodzony ma w ogóle konkurować z Voldemortem. To nawet posiłków w wielkiej sali, nie umie zjeść.
- Cóż, a czego się można po Potterze spodziewać? Szkarada jak się patrzy. Może powinienem go uszczypnąć za te suty? Byłoby zabawniej.
- Nie możemy ryzykować, że się obudzi.
- Oboje wiemy, że tylko udajesz poważnego więc jak chcesz to wybuchnij śmiechem. 

 ***  
- Skończone. - Malfoy uśmiechnął się dumnie i spojrzał na mnie z satysfakcją.
Stanąłem na chwiejnych nogach i starałem się nie patrzeć ani na siebie, ani na wszystko wokół. Błądziłem spojrzeniem po ścianach, nie zwracając uwagi na donośny śmiech Malfoya i Zabiniego. Szukałem lustra i w końcu je znalazłem.
Stanąłem przed nim i ujrzałem siebie, a przynajmniej tak myślałem. Nie potrafiłem się rozpoznać. Miałem na sobie delikatny makijaż i czerwoną szminkę podkreślającą usta. Musieli użyć na mnie zaklęcia na porost włosów, bo poskręcane sięgały mi do ramion. Do tego dziewczęca sukienka w kolorze ciemnej zieleni i białe rajstopy. Niczym dziewczynka, co dopiero wyszła z domu by pobawić się z kolegami z piaskownicy.
Zadrżałem i nie byłem w stanie nic, ale to zupełnie nic powiedzieć.
Czułem, że nadchodzące dni będą koszmarem.